O SOBIE


Autoportret to podstawowy temat mojego malarstwa. Namalowałem ich około siedmiuset. Głównie gwaszem, w większości o wymiarach 70 na 100 cm. Jest to szybka i łatwa technika. Olej wymaga finezji za to sprzyja niuansom.
Dlaczego autoportret? Przede wszystkim jestem dla siebie najbardziej dostępnym tematem. Prawdziwym powodem tego wyboru, jest jednak moja skłonność do malowania wiele razy tego samego motywu. Kiedyś, gdy zaczynałem malować, przeważnie wybierałem ten sam widok
w plenerze lub martwą naturę. W plenerze zachodziły zmiany związane z porą roku lub dnia. Dawało to różnorodność. Natura była ciekawa, ale i rozpraszająca. Martwa natura się nie zmieniała- dzbanek, owoce w pomieszczeniu na stole, draperia, wyglądały tak samo. Ewentualne zmiany powodowało oświetlenie sztuczne lub naturalne. Jednak zawsze okazywało się, że mimo tej pozornej niezmienności, na drugi dzień odkrywałem nowe linie, zestawienia walorowe
i kolorystyczne, na trzeci dzień jeszcze inne. Było to fascynujące. Gdy poznałem dobrze wzór tego, co przedstawiałem, to odtwarzając go kolejny raz, zaczynałem malowanie traktować niczym rozmowę ze starym znajomym. Można było powspominać, dopowiedzieć coś o czym się zapomniało poprzednio. Za każdym spotkaniem podejmowałem wątek, zgodnie z aktualnym stanem ducha.
W malarstwie ważna jest emocja. To ona wyznacza, jak będzie malowany w danym momencie przedmiot: za pomocą linii lub płaszczyzny, ekspresyjnie lub spokojnie, analitycznie czy też syntetycznie. Wariantów jest wiele. Ważne by za każdym razem patrzeć tak, jak by się ten przedmiot widziało po raz pierwszy.
Jeden pomysł można realizować wiele razy. Wtedy często okazuje się, że nie tylko cel ale
i droga do jego osiągnięcia jest ciekawa i satysfakcjonująca.